weken werkte Eli onvermoeibaar, vaak tot diep in de nacht. In die tijd ontdekte Mave dagboeken vol pijnlijke herinneringen die Hazel jarenlang in stilte voor zichzelf had gehouden: kwetsende opmerkingen, momenten van uitsluiting en onzekerheden die na Masons dood waren verergerd. Ze deelde een paar van die pagina’s met Eli, zonder te weten waarom, gewoon omdat ze het gevoel had dat iemand anders moest begrijpen wat Hazel in zich
droeg. Eli las elk woord aandachtig en bleef doorwerken. Beetje bij beetje begon een bijzondere jurk vorm te krijgen, hoewel Mave
