Dat had ze niet nodig.
Weer een lange pauze.
Toen lachte ze – een zacht, gebroken geluid.
‘En nu geven ze me het huis,’ zei ze. ‘Alsof ik degene ben die het mogelijk heeft gemaakt.’
Ik draaide me naar haar toe. “Jij bent ook hun dochter.”
‘Daar gaat het niet om,’ zei ze, terwijl ze haar hoofd schudde. ‘Ik heb niets gedaan om dit te verdienen.’
Haar stem was nu zachter. Echt waar.
Voor het eerst in jaren was er geen sprake van defensiviteit. Geen competitie. Geen veinzen.
Gewoon de
waarheid.
