ik eraan toe.
Ze knikte langzaam.
We zaten daar samen, de last van de jaren zakte weg en maakte plaats voor een kalmere sfeer.
Het was geen perfecte oplossing. Het wiste de ongelijkheid niet uit, noch de wrok, noch de lange geschiedenis van stilte tussen ons.
Maar het was echt.
En toen de zon lager zakte en de wereld om ons heen zachter werd, realiseerde ik me iets wat ik niet had verwacht.
Voor het eerst in twintig jaar deden we niet meer alsof.
En op de een
of andere
