dat ze nooit hadden begrepen hoe eenzaam ze zich voelde.
Voor het eerst waren mensen niet meer bezig met hun uiterlijk.
Ze gaven geen commentaar op haar kleding.
Ze werd niet veroordeeld.
Ze luisterden naar haar.
En dat betekende meer dan wat dan ook.
Later, toen de muziek zachter werd, kwam Eli naar haar toe.
—Zou je met me willen dansen?
Hazel glimlachte.
Een oprechte glimlach.Wellicht de eerste in vele maanden.
-Ja.
Terwijl ze dansten, leek de ruimte om hen heen te verdwijnen.
Even maar bestonden alleen zij tweeën.
