van haar te overweldigen, herinnerden ze haar eraan hoe ver ze al gekomen was.
Maeve keek toe vanuit een hoek van de kamer.
Haar ogen waren vol tranen.
Niet uit verdriet.
Opluchting.
Maandenlang vreesde ze haar dochter te verliezen.
Dat Masons dood Hazels licht had weggenomen.
Maar die nacht zag hij iets anders.
Hij zag het leven.
Hij zag hoop.
Ze zag haar zoon terugkeren.
Naarmate
de avond vorderde, benaderden verschillende klasgenoten Hazel.
Sommigen boden hun excuses aan voor dingen die ze in het verleden hadden gezegd.
Anderen gaven toe
