nooit gekend had.
Met tranen in haar ogen vervolgde ze: “Hij heeft me dit huis nagelaten. Het was zijn manier om vast te houden aan wat we ooit hadden. Een herinnering aan de liefde die we deelden… en misschien wel zijn manier om me te bedanken dat ik jou aan hem heb gegeven. Maar hij kon hier niet meer wonen. Niet na alles wat er gebeurd was. Dit huis bevatte te veel van ons verleden, te veel pijn om onder ogen te zien.”
Alle woede die ik had gevoeld, verdween
