in huis sleepte ik mijn koffer naar de voordeur. Deborah was in de keuken en ik voelde dat ze me in de gaten hield terwijl ik me klaarmaakte om te vertrekken.
‘Nou,’ zei ik, waarmee ik de stilte verbrak, ‘ik denk dat dit afscheid is.’
‘Wacht even,’ zei Deborah met zachte stem.
Ik draaide me verward om. “Wat is er?”
‘Ik heb nagedacht,’ zei ze langzaam. ‘Ik wil niet dat je weggaat. Jarenlang heb ik mezelf de schuld gegeven, mezelf gehaat vooralles wat ik gedaan heb. En toen jij opdook,
