even haar adem in.
Morgan reikte naar Aubrey’s hand.
En Aubrey keek me aan met dezelfde ogen als toen ze als klein kind op haar verjaardag voor het raam stond te wachten, in de hoop dat haar moeder misschien zou komen.
Maar Natalie glimlachte alleen maar.
‘Mam,’ zei ze zachtjes, ‘ik ben zo blij dat je gekomen bent. Voordat de toespraken beginnen, heb ik iets voor je.’
Monica’s gezichtsuitdrukking veranderde onmiddellijk.
‘Voor mij?’ vroeg ze, terwijl ze de diamanten om haar nek aanraakte.
Natalie
knikte.
– Voor jou.
Twee van
