je geboren bent.’
Natalie accepteerde de kortst mogelijke knuffel.
Ik zag zijn schouders verstijven.
Toen boog Monica zich voorover en fluisterde zo hard dat de mensen aan de voorste tafels haar konden horen:
— Op een dag zul je het begrijpen, mijn kind. Destijds heeft je vader me ervan weerhouden deel uit te maken van je leven. Ik had geen keus.
Het werd stil in de kamer.
Ik zag mijn zes dochters als aan de grond genageld staan.
Claire balde haar hand tot een vuist.
Hannah sloeghaar blik neer.
Elise hield
