verdween.
‘Nee,’ zei ze. ‘Hoe durf je na zeventien jaar mijn huwelijk binnen te dringen en te beweren dat je van deze dag hebt gedroomd?’
Het was volkomen stil in de kamer.
‘Jij had niet van deze dag gedroomd,’ vervolgde Natalie. ‘Papa wel. Papa bleef. Papa voedde ons op. Papa werkte tot hij nauwelijks meer kon staan, en dan kwam hij thuis en kookte hij het avondeten voor zes meisjes. Papa troostte ons toen we om jou huilden. Papa kwam op voor jouw naam,zelfs toen je het niet verdiende.’