ik je niet in mijn huis laat wonen, betekent niet dat ik je dakloos wil maken.”
Amanda leek niet te weten wat ze moest zeggen.
De tranen sprongen Michael in de ogen.
Dorothy sprak met een kalme stem.
“Ik meende wat ik zei.”
‘Wil je me helpen?’ vroeg Michael.
” Opnieuw. “
“Maar niet op die manier.”
” Nee. “
Hij knikte.
“Dat is terecht.”
Amanda was geïrriteerd door het woord.
Vervolgens maakte uitputting plaats voor woede.
Hij staarde naar hun auto.
Zeshonderdtwintigduizend dollar is verdwenen.
Hun huis is verdwenen.
Hun trots was gekrenkt.
