uitdagende vonk.
‘Ik… eh… dit is mijn huis,’ stamelde ik, terwijl ik de sleutel omhoog hield. ‘Het is van mijn overleden vader.’
Ik woon hier al twintig jaar.
‘Jouw huis? Ik woon hier al twintig jaar. Ik heb de rekeningen betaald, de lekkages gerepareerd en het dak hersteld. Dit is niet jouw huis, en ik ga hier niet weg.’
Mijn greep op de sleutel verstevigde zich. “Kijk, ik weet niet wie je bent, maar ik heb de papieren. Wettelijk gezien is dit huis van mij.”
‘Papierwerk betekent niets
voor mij,’
