Vervolgens voegde hij eraan toe:
Bel me morgen.
Zijn antwoord volgde vrijwel onmiddellijk.
Ik zal.
Dorothy legde de telefoon neer, met het scherm naar beneden.
Hij hield zijn warme mok met beide handen vast.
De voordeur aan de andere kant van de kamer bleef gesloten.
Voor het eerst die middag had ik niet het gevoel dat ik afgewezen was.
Het was als een grens die hen eindelijk liet zien waar de liefde kon ophouden zonder zichzelf te verliezen.
